تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی..
اندوه, بزرگ,ی ست زمانی که نباشی!
آه از نفس پاک تو و صبح نشابور
از چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی..
پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار
فیروزه و الماس به آفاق بپاشی!
ای باد سبک سار! مرا بگذر و بگذار!
هشدار! که آرامش ما را نخراشی..
هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم!
اندوه بزرگی ست چه باشی.. چه نباشی..
برچسب:
نویسنده: کاوه میرزاده
تاريخ: سه
شنبه
27 آذر
1397 ساعت: 12:46