به عشق که برسانید ...

دوستی هایتان را به عشق نرسانید؛

به جایی که سلام دادنش سر حالتان بیاورد

و قربان صدقه های بی منظورش خاص شود برایتان،

به جایی که عقربه ها وقتی کنارش هستید برای گذشتن عجله داشته باشند

و قهوه ها تلخ به نظرت نیایند...

دوستی هایتان را به جایی که یک روز حرف نزدن با او خلقتان را تنگ میکند

و احوال پرسی نکردنش حال خوبتان را بد میکند نرسانید...

دوست که بمانید لااقل کنار خودتان داریدش؛

قدِ یک تبریک تولد،

قدِ یک گپ و چایِ عصرانه،

قدِ یک شب بخیر گفتن و عزیزم شنیدن از زبانش،

قدِ نعمت بودنش...

به عشق که برسانیدش؛

در حسرت دوباره شنیدنِ اسمتان از زبانش هم میمانید

بقیه چیز ها که دیگر هیچ...