سخن عشق تو بی آن که برآيد به زبانمرنگ رخساره خبر می دهد از حال نهانمگاه گويم که بنالم ز پريشانی حالمبازگويم که عيانست چه حاجت به بيانمهيچم از دنيی و عقبی نبرد گوشه خاطرکه به ديدار تو شغلست و فراغ از دو جهانمگر چنانست که روزی من مسکين گدا رابه درغير ببينی ز درخويش برانممن در انديشه آنم که روان بر تو ...

دوای درد مرا هیچ کس نمی داند فقط بگو به طبیبان ، دعا کنند مرا مهرانه جندقی

فکر کن باران شبی نم نم بیاید، وای نه یار ِ مو خرمایی ات از بم بیاید، وای نهبعد ِ عمری دست دور ِ گردنت جای ِ سلام بوسه با هر "دوستت دارم" بیاید، وای نهتو بپرسی: عاشقم هستی چه اندازه؟ و من هرچه بشمارم ستاره کم بیاید، وای نهعطر

عاشق که میشوی قشنگ میشوی! قشگ مثلِ روزهایِ آفتابی روزهایی که آفتاب میآید و هوا برایِ دیدن داغ میشود قشنگ مثل وقتی کهمیگویی؛ گرمم است! بیا بریم طرفِ جایی کنارِ چشمهای، لبِ دریایی قشنگ مثلِ رفتنهایِ زیر یک درخت دراز به دراز شدن وُ روبه آسمان بههم نگاه کردن قشنگ! نه مثل وقتی که تو را در ابری سوار ببینم...

دوستی هایتان را به عشق نرسانید؛ به جایی که سلام دادنش سر حالتان بیاورد و قربان صدقه های بی منظورش خاص شود برایتان، به جایی که عقربه ها وقتی کنارش هستید برای گذشتن عجله داشته باشند و قهوه ها تلخ به نظرت نیایند... دوستی هایتان را به جایی که یک روز حرف نزدن با او خلقتان را تنگ میکند و احوال پرسی نکردنش...

گاهی به خواب می رویم تنها برای فرار از بیداری . . ! وحشتناک تر از آن هم زمانی ست که در خواب هایمان بدنبال آرزوهایمان میگردیم آرزوهایی که داشتنشان محال ترین اتفاق زندگیِ ما بحساب می آمدآرزوهایی که اگر اتفاق می افتاد زندگی رویِ دیگری را به ما نشان می داد "خوشبختی" گاهی میان خواب هایمان بدنبال خوشبختی ...

میدانم نیمهشب که فکر میکنی خوابیدهام به پاتوقِ مجازیمان سر میزنیاین نوشته را همانجا می گذارم تا بفهمی میفهممت تا بفهمی به حرمتِ آمدنت هیچگاه صندوقِ دلخوشیِ پنهانمان را خالی نخواهم گذاشت مخصوصا شب هایی که دلگیر از من می روی مطمئن باش که نیمه شب شعری برای دلجویی از تو در صندوقِ دلخوشیِ پنهانمان خواهی ...

تو با قلبِ ویرانه ی من چه کردیببین عشقِ دیوانه ی من ، چه کردی؟در ابریشمِ عادت، آسوده بودمتو با حالِ پروانه ی من چه کردی؟ننوشیده از جام چشمِ تو مستمخمار است میخانه ی من ، چه کردی؟مگر لایق تکیه دادن نبودمتا با حسرتِ شانه ی من چه کردی؟مرا خسته کردی و خود خسته رفتیسفر کرده، با خانه ی من چه کردی؟جهانِ من...

یار و همراه و صميمي ، اي دوست !! تو همه جان مني پر پرواز مني با همه لطف و صفا گاه و بيگاه ، لب پنجره خاطره ات مي آيم تا نگاهت بکنم ، تا صدايم بکني تا مرا شاد کني زغم آزاد کني قلب من خانه تست خانه ای کنج بهشت تو اگر ياد کني يا نکني من به يادت هستم.

من خسته ام عزیز،آنقدر خسته که می خواهم در همین سطرها به خواب روم و خواب خوب تو را واژه، واژه و سطر به سطر بنویسم. چرا کسی نمی فهمد که هیچ چیزی بیشتر از خیال تو برایم آرامش نمی آفریند؟ چرا کسی باور نمی کند که شکوه آن لحظه، به تمام روزهای فردایم می ارزد؟ چرا کسی عاشقانه یِ صبح دم انتهای شب را باور نمی...

از پشت تریبونِ دلم عشق چنین گفت : «محبوب تو زیباست، قشنگ است، ملیح است» اعضای وجودم همه فریاد کشیدند : «احسنت صحیح است، صحیح است، صحیح است»

به قدری دوستت دارم که قدرش را نمی دانم به تن چون روح می مانی، بمانی زنده می مانمخیال است آنکه بی یادت زمانی بگذرد بر من محال است آنکه از رویت زمانی روی گردانم.....

آن عشق كه در پرده بماند به چه ارزد؟عشق است همين لذت اظهار و دگر هيچ " سارا جان خیلی دوستت دارم "

هم در هوای ابری آذر دلم گرفت هم در سکوت سرد پاییز دلم گرفت هر جا که عاشقی به مراد دلش رسیدهر جا گرفت نم نم باران دلم گرفت هر جا که خنده بر لب معشوقه ای نشست یا اینکه کرد زلف پریشان،دلم گرفت بیرون زدم ز خانه که حالم عوض شود از بس شلوغ بود خیابان دلم گرفت امروز جمعه نیست،ولی با نبودنت مانند عصر جمعه ی...

تمام حجم خیالم از تو لبریز استدنیای خیالم کوچک نیست ، تو بی نهایت عزیزی . . .قول داده اَم... گاهـی... هَر اَز گاهـی... فانـــوس یادَت را میان ایـن کوچه ها بی چراغ و بـی چلچلـﮧ روشَـن کنَم خیالـت راحـَــت! مَـن هَمان منـــَــم؛ هَنوز هَم دَر این شَبهای بـی خواب و بـی خاطـــِره میان این کوچـﮧهای تاریک...

نسبت عٖشق به من نسبت جان است به تن تـو بگو من به تـو مشتاق ترم یا تـو به من

یک نفر اینجا دلش تنگ است ، باور می کنی؟! یک گذر بر قلب او ، یکبار دیگر می کنی؟!یک نفر دارد ، هوای پر کشیدن ، در دلت یک سفر ، شهباز من ، با این کبوتر می کنی؟!ماه من ، چشمان زیبایت ، مرا دیوانه کرد ! با من دیوانه ، ای زیبای من ، سر می کنی؟گل بده در باغ دل ، تا جان دهم در پای تو !؟ گل بده ، کاشانه ی دل...

حال من خوب است اما با تو بهتر میشومآخ... تا میبینمت یک جور دیگر میشومبا تو حس شعر در من بیشتر گل میکندیاسم و باران که میبارد معطر میشومدر لباس آبی از من بیشتر دل میبریآسمان وقتی که میپوشی کبوتر میشومآنقَدَرها مرد هستم تا بمانم پای تـــومیتوانم مایهی گهگاه دلگرمی شوممیل، میل توست ، امّا بی تو باور کن...

نام تو بر لبم افتاد عجب غوغا شدگونه ها ساحل و چشمان ترم دریا شدبه بغل آمده زانو و به نفرین غمتسر سودا زده برقبله ی زانو تا شدسینه ابری شد از آه گلوگیر فراقآتشی سرزد و هنگامه ی غم بر پا شدبه شماره نفس افتاد و به لرزیدن دستراز دلدادگیم بار دگر افشا شدراه پیمود خودش را به هوا خواهی توآنقدر رفت که در حا...

آدم ها از یک جایی به بعد به بودن با هم، به عاشقانه های پیش پا افتاده و تکراریشان ، مشتاق که نه ! محتاجند .........